De rekening voor je leven betaal je achteraf

Laatst las ik ergens iets van: de rekening voor je leven, voor je geluk, of was het nou voor je geluk in de liefde? Ik weet het niet meer, maakt ook niet uit. Het komt erop neer dat je de rekening voor je leven pas op het einde betaalt. En dan doet het pijn. Heel veel pijn. Tenminste…

Dit inzicht komt dus niet van mij, niet alleen van mij. Het is een inzicht die ik al had of ‘bijna’ had. Daarom vroeg deze tekst toen ik het tegenkwam ook mijn volle aandacht. Zelf had ik het alleen nog niet in deze woorden samengevat. Bij mij ontstond dit besef met het achterblijven van mijn oude opaatje en werd versterkt met het achterblijven van mijzelf. Nu alweer een dik jaar terug.

Opa en oma

De rekening voor je leven betaal je achteraf - Nancy Moorman, Contentmaker met inhoud, Den Haag

Volgens mij was opa al dik in de 80 toen oma overleed. Opa bleef alleen achter. Oma was de vrouw waar hij iets van 60 jaar mee samen was. De vrouw waarop hij verliefd werd, zijn leven mee wilde delen, de vrouw waarmee hij twee kinderen kreeg. De vrouw waar hij oud mee wilde worden, waarmee hij fysiek zou aftakelen. Zij was er toen hij al heel jong zijn eerste hartaanval kreeg. Opa en oma, ze waren er altijd voor elkaar.

En juist toen opa steeds zwakker werd, de energie van zijn jeugd echt al heel lang op was, die twee in hun tempo nog samen genoten van hun oude dag, toen opeens was hij weer alleen. Net toen ze elkaar het hardste nodig hadden.

Dit klopte voor mijn gevoel natuurlijk van geen kant. Dit betekent immers dat we achterstevoren leven.

We leven achterstevoren

Nu moet ik even generaliseren, sorry. Ik moet er even van uitgaan dat iedereen vroeg of laat een maatje heeft getroffen. Een maatje waarmee hij of zij oud wil worden. En ook niet al te laat, want dan valt mijn verhaal alsnog.

Want hoe raar is het dat we naarmate we ouder worden, we steeds meer op elkaar aangewezen zijn en dat we dan – als we de energie niet meer hebben om er dagelijks op uit te trekken, om de slingers keer op keer weer op te hangen, om nieuwe mensen te ontmoeten, om de dag te plukken en te dansen door het leven – dat we dan alleen achter blijven?

Net wanneer je steeds meer inziet hoe belachelijk veel waarde de ander in je leven heeft, dat je dan alleen achterblijft. Het is de omgekeerde wereld.

Niemand vertelt je dit

We krijgen dus voor ons leven pas achteraf de rekening. Alleen waarom zeggen ze dat er vooraf dan niet bij? Zouden we dan niet al heel jong veel wijzer omspringen met wat er echt toe doet? Meer investeren in de waarde van ons leven? Zuiniger zijn op ons lijf, onze familie, op onze vrienden en misschien wel op de natuur?

Maar misschien is het juist ook wel zo bedoeld. In de laatste weken van opa’s leven en dus in de tijd dat het inzicht dat je net las mij zo bezighield, zag ik ergens op straat een jongen van misschien net twintig. Druk bellend, druk met zichzelf, duidelijk gestuurd door zijn piekende hormonen en totaal niet bewust van wat hem allemaal nog te wachten stond.

Die onbezorgdheid van de jeugd, die moet misschien ook wel zo zijn. Als iedereen op die leeftijd met zich mee moet dragen wat hij/zij de vijftig-zestig jaar daarop gaat leren … ben bang dat het dan snel over is met de overbevolking.

Misschien wordt het ons daarom wel niet verteld.

De natuur

Wat als we nog leefden zoals heel lang geleden, één met de natuur? Dieren blijven wel of niet bij de zwakkeren? In de regel laten kuddedieren de zwakkeren achter. De kudde gaat verder. De achterblijver ziet de kudde vertrekken en krijgt zijn rekening. Alleen zo blijven er zo veel mogelijk leden van de kudde zo lang mogelijk in leven. Hoe de groep zich voelt, is onduidelijk. We zijn ook kuddedieren. Food for thought.

En dan vertelde mijn vader nog iets. Het was in de tijd dat opa’s dagen bijna waren geteld. Opa (93 toen) had opeens kanker en kwijnde in een paar maanden weg. Die laatste weken waren echt vreselijk. Opa vegeteerde, ging maar niet dood en werd ook zo lang mogelijk in leven gehouden. Het was niet om aan te zien.

Maar niemand durfde het kussen over opa’s hoofd te houden, ook ik niet. Ik besprak dit met pa. Hij vertelde mij dat herders zich vroeger, en ook nu nog in bepaalde streken, afzonderden als ze voelden dat hun einde naderde. Ze gingen liggen onder een boom, in een grot, op een afgezonderde plek, een plek om rustig te sterven. Het leven zit erop. Het is goed zo.

Waarom doen we daar hier in het westen dan toch zo onwijs moeilijk over? Alsof we niet mogen weten dat we ooit doodgaan? En surprise, iedereen gaat ooit dood. Zelfs jij!

De vakantie als metafoor voor het leven

Wat nou als we het leven zien als één grote vakantie. Op een vakantie verheug je je? Toch? (Zo niet, dan raad ik je trouwens af niet te gaan.) Maar de meeste mensen zullen zich verheugen en de dag(en) voor en van vertrek, is er altijd die heerlijke spanning. Excitement. Voel je ’m?

Eenmaal op ons vakantieadres, is het genieten. Genieten van elkaar, of even alleen, van waar we zijn, van het eten, van de natuur… een mooie zonsondergang… of misschien wel de zonsopkomst. Misschien wel leuke uitjes of even helemaal niets.
Opeens is de vakantie alweer over de helft. Niet aan denken, laten we vooral nog even genieten. En dan is het toch echt aftellen. De laatste avond. De spullen weer inpakken. En uiteindelijk de terugreis.

En het gevoel tijdens de terugreis is altijd anders dan op de heenreis. Ook al maak je er echt nog wat leuks van. Voel je het? Die heerlijke spanning van de heenreis, die is er niet.
En dan zijn we weer thuis. De herinneringen zijn opgeslagen in ons geheugen, niemand neemt die ons nog af. Maar de vakantie zit erop. Jammer, het had best wat langer mogen duren.

Nu we dat plaatje hebben, en duidelijk is dat we keer op keer accepteren dat een vakantie erop zit, waarom kunnen we dan niet op deze manier naar het leven kijken? Waarom kunnen we niet accepteren dat ook die vakantie er straks ook op zit? We willen en kunnen er niet eens aan denken of over praten.

Maar het is wel één grote vakantie die ons is gegeven, waar we van mogen genieten, waar we in moeten investeren, want op een gegeven moment is de koek toch echt op. Dat wist je van te voren. Je eindbestemming nadert rap, en surprise, daar is de rekening!

Hadden we die maar, net als die voor onze vakanties, van te voren mogen betalen.

De rekening voor je leven betaal je achteraf - Nancy Moorman, Contentmaker met inhoud, Den Haag

Het zijn dure dagen

Die rekening is zuur. Je leven bestaat dus eigenlijk uit hele dure dagen. Het is dan ook best lullig als je dat te laat beseft. Als je je dagen hebt vergooid en nu niet meer uit de dagen kunt halen wat erin zit.

Iedereen weet dat hij/zij maar een keer leeft. #YOLO Een lege hashtag, die we graag gebruiken, maar waar we vaak veel te weinig mee doen. We laten ons te makkelijk leiden door zaken die amper waarde toevoegen aan ons leven. We moeten mee in de ratrace. Ieder voor zich. Maar je hebt een keuze.

Laat je niet gek maken door je baas, je collega’s, de mensen op straat. Besteed je tijd en aandacht aan zaken die er wel toe doen. Laat die mensen die jouw zorg vragen, waarde geven aan je leven. Hoe zwaar het ook is voor hen te zorgen, het geeft jouw leven zoveel echte waarde, veel meer dan al die holle zaken waar de halve wereld achteraan rent en zich voor in het zweet werkt.

Prijs jezelf gelukkig als status, carrière en die nieuwe badkamer voor jou er niet toe doen en je liefde mag geven. Prijs jezelf gelukkig dat er genoeg voedsel is en je niet op de vlucht bent om jouw leven en dat van je familie te redden. Dat je hier mag leven.
Prijs jezelf gelukkig als je iedere dag geniet van alle liefde om je heen, van al het moois dat je mag zien, horen, voelen. Prijs jezelf gelukkig als je gezond bent, of gezond genoeg om nog van het leven te genieten.

Als je dat beseft, dan is #YOLO geen lege hashtag meer. Dan haal je het maximale uit het leven.

Ik snap dat dit niet voor iedereen weggelegd is, soms lukt het een tijdje niet of nooit. Shit happens en de manier om daarmee om te gaan is voor iedereen anders. Hier moet ook begrip voor zijn.

Dankbaarheid

En daar liep ik dan op Mallorca. Tijdens één van mijn wandelingen. Vaak is er dan zo’n moment – meestal op een makkelijk stuk na een zware klim – dat ik mij afvraag wat nou als ik hier nu dood neerval? Is dat dan erg?

Op zo’n tevreden moment denk ik: nee, dat is niet erg. Ik heb een onwijs mooi leven gehad. Ook al heb ik misschien nog wel even te gaan, ik ben natuurlijk pas 52. Maar het is tot nu wel echt goed geweest.

Ik heb, denk ik wel, (tot nu) uit het leven gehaald wat erin zat. Ik heb wel bijna 30 jaar met een hele lieve man door mogen brengen. Ik had het getroffen. Hij was mijn maatje waar ik oud mee wilde worden. Bijna 30 jaar, dat is meer dan veel anderen gegund is. Zij zijn op mijn leeftijd soms net begonnen.

Ik heb altijd mogen kiezen voor mijn speelse ik. Ik heb weinig zorgen gehad, of ik laat ze niet toe. Ik heb volop genoten en gedaan wat ik wilde. Was blij met wat ik wel had en kon. Ik heb nooit gedacht aan een bucketlist. Echt geen moment. Waarom zou ik, ik kom niets tekort? Misschien heb ik gewoon niet veel wensen. Of is het dat ik iedere dag vanzelf al geniet van zoveel mogelijk momenten? Iets intrensieks?

Ik besef dat ik dankbaar ben. Dat het leven goed is, zoals het is. Dat ik – ondanks mijn gulzige aard – ook besef dat ik nu al terug kan en mag kijken op een heel mooi en rijk leven. Dat het niet erg is, als het hier eindigt.

Sowieso vertrek ik op zo’n moment zonder pijn en zonder lijdensweg. Dus, nee hoor, prima moment.

Klopt natuurlijk geen zak van, want ‘hallo, ook ik moet nog afrekenen!’

Beter haal je alles uit het leven

Het inzicht ‘De rekening voor je leven betaal je achteraf’ was dus niet alleen van mij. Het is wel een inzicht om te zorgen dat we echt alles uit het leven moeten halen dat erin zit.

Niet alleen halen, maar ook geven!

Maar dit moet wel onbezorgd kunnen. De wetenschap dat je straks moet betalen, moet geen last worden. Mag geen energie vragen. Geef het een plekje net als andere zaken in het leven die niet leuk zijn, maar er wel zijn.

Laat de rekening een motivator zijn. Een motivator om je leven niet te vergooien, maar om te genieten, elkaar te omarmen… en om iedere dag ieder moment te plukken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *