Hoe we met ons eigen gedrag pesten onder kinderen goedkeuren

Gisteren gebruikte een ‘friend’ op Facebook goedbedoeld én publiekelijk de term ‘gratenpakhuis’ bij zijn intro naar een serie mooie foto’s van mooie vrouwen… die niet het standaard modellenfiguurtje hebben.

Niets mis mee. Of juist alles?

Het goede voorbeeld?

Als wij volwassenen het woord ‘gratenpakhuis’ gebruiken, snappen wij vaak wel dat het slechts om een feit gaat. Maar is dat duidelijk voor een kind? Snappen zij dit ook? Of horen ze een woord, uitgesproken door hun rolmodellen?
Geven we dan geen (micro)signaal af dat het gebruik van zo’n woord o.k. is?

Wat verwacht je dan van kinderen?

Mogen wij dan van kinderen ook verwachten dat zij dit soort woorden op de juiste manier aanwenden? … en niet dat ze naar dat lieve meisje of jongetje in de klas, die ene die al zo ontzettend graag wat dikker zou zijn, dit soort woorden naar het hoofd slingeren… omdat jij ze immers gebruikt?

Beeld bij blog: 'Microsignalen… waarmee we pesten goedkeuren' - Nancy Moorman contentmaker met inhoud - Den Haag

Te veel om op te noemen

En er zijn natuurlijk nog veel meer woorden die wij volwassenen makkelijk gebruiken. Allemaal woorden waarmee we ook microsignalen geven dat het gebruik hiervan oké is.

Ik kom nu even snel op: die bolle, die kale, die schele, die rooie, die lange, die kleine, die zwarte… en het lijstje is natuurlijk oneindig als ik er een paar uur voor ga zitten.

Meer soft skills in onderwijs

Daarnaast ben ik als neuromarketing-fan die alles wil weten over wat er in ons koppie gebeurt, er al een flinke tijd van overtuigd dat we al jong op de basisschool kennis moeten maken met de werking van onze hersenen.

Wat speelt er on(der)bewust allemaal af in ons koppie en waarop acteren wij? Waarom reageren we zoals we reageren? Waarmee doet een ander jou pijn en jij hun? iets van een wekelijks uurtje empathie?

Alleen door te begrijpen wat het resultaten van onze woorden en acties zijn, is er een kans dat we leren hoe we elkaar niet beschadigen en veel pijn (soms leidend tot flinke trauma’s en andere mind fucks in het latere leven) te voorkomen.

‘Juist om pesten te voorkomen, moeten we weten hoe we elkaar beschadigen… en heel goed beseffen hoe dom en pijnlijk onze spontane reacties soms kunnen zijn!’

Paard achter de wagen spannen

Ook denk ik dat we daarmee pas echt een bijdrage leveren aan het voorkomen van pesten. Dit in plaats van het paard alsmaar achter de wagen te blijven spannen, zoals we nu doen.

Mijn reactie op Facebook

Natuurlijk moest ik reageren en natuurlijk was er iemand die het voor diegene die het bericht deelde opnam. In de regel zijn dat eigenlijk altijd vrouwen. Iets met kroost verdedigen? Of sowieso altijd ‘in de verdediging’? Note to myself: mooi onderwerp voor volgend artikel?

Dus er volgde weer eens een discussie met iemand die duidelijk mijn reactie niet begreep en tót ik het nog eens probeerde uit te leggen:

“Hoe kun je nou door lelijke woorden te gebruiken als je over anderen praat nou een voorbeeld stellen voor kids om dit niet net zo te doen? 
Volwassenen kijken wel vol afgrijzen naar hoe kids elkaar pesten en slachtoffer worden van het gepest, maar geven zelf ook microsignalen af waarmee ze geen goed voorbeeld geven en soortgelijk gedrag goedkeuren. Je kunt dan onmogelijk van kinderen verwachten dat ze oud en wijs genoeg zijn om deze signalen te interpreteren zoals wij dat doen (als we het al doen).

Dit vraagt wel om iets verder te kijken dan wat we denken te zien én te horen … dit vraagt een flink stukje inkijk in onze hoofd en vooral om je verantwoordelijkheid nemen.

Helaas, lees ik in jouw reactie de bevestiging dat veel mensen hier geen snars van begrijpen en pesten dus voorlopig ook niet uit te bannen is.
Erger nog, als de Nederlander steeds dommer wordt – wat cijfers aangeven – zal het pesten niet eenvoudig afnemen.

Neem dit niet persoonlijk want dit is gewoon én is helaas het niveau waarop men normaal niet nadenkt (verschil level 1 en 2) en waarop ik door mijn werk, mijn manier van denken en ook nog eens door de invloed van mijn scherpe vrienden ben gekomen.
Het is wel iets waardoor ik ben gaan beseffen dat juist kennis van ons denken, van hoe onze hersenen reageren, van dé laag achter de WYSIWYG, juist zo enorm belangrijk is én dit dus precies is wat op scholen gedoceerd moet worden.

Juist om pesten te voorkomen, moeten we weten hoe we elkaar beschadigen… en heel goed beseffen hoe dom en pijnlijk onze spontane reacties soms kunnen zijn.”

Direct terug naar home.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *